Bir kent insanının ayakları yere bassa bile, başka zamanlarda dolanan dikkati, kopuk bir uzuv gibi boşlukta salınıyor. Aya giden bir başın geride kalan bedeni gibi…Oysaki “dikkat”, tüm uyaranlarla birlikte, bulunduğu yere yeniden ferahlıkla yerleşebilirse, o zaman varolma hakkı, hissetme hakkı, yapabilme hakkı ve ifade edebilme hakkı gibi kendisinde varolan içsel kaynaklarla yeniden bağ kurabilir.

Aydaki Yayalar sergisi, yerçekimsiz bir ortam olan Ay’a gidebilecek kadar güçlü bir adaptasyon teknolojisine sahip olan modern kentlinin, orada yaya kalacak kadar kendine münhasır bohemliğini ele alıyor. Bunun için ilk önce "hissedebilen bedeni" bulunduğu mekâna ve âna getirerek, hisleri ifade edecek araçları keşfetmeye çağırıyor.

Bir kişinin  gerek ev yaşamı gerek gündelik varoluş kaygıları içerisinde hakim olan zihin hallerini beden üzerinden ele alarak meditatif bir araştırma alanı sunuyor.

Bu atölye çalışması, kent sokaklarında, içsel ormanlarımızı nasıl algıladığımızı ve barınak hissimizin, güvende hissetme ihtiyacımızın nasıl şekillendiğini, en temel ilk yuvamız olan beden üzerinden inceliyor.

Katılımcıları beden farkındalığına davet eden çalışmada yerçekiminin hem taşıyan hem harekete geçiren kadim kuvveti ile yeniden ilişki kurması amaçlanıyor.

Sinir sisteminin adaptasyon gücü ve güncel araştırmaların günümüze getirdiği keşiflerin izinde, meditasyon, somatik deneyimleme ile ayakları yeryüzüne basan ama hep bir parçası eksik olan “bireysel dikkati” genişletmenin yollarını sanat ile araştırıyoruz.